Lang verwacht.

Eindelijk af.

U bent van harte welkom op : Appeltaart en Proza

Ik lees op de Televaag dat de Koninklijke familie de show stal deze Prinsjesdag. Dan is het toch op zijn minst verbazingwekkend hoe veel moeite sommige van de aanwezige dames hebben gedaan om er voor te zorgen dat de mensen achter hen Bea toch vooral niet te zien kregen. Wat door moet gaan voor hoedjes zijn in werkelijkheid voorwerpen die elke mogelijkheid tot zicht ontnemen.

De vrouw van minister Eurling droeg een creatie die ongetwijfeld gebaseerd was op een nog blanco verkeersbord van haar man. Mevrouw Huisinga heeft zonder meer gedacht dat ze na afloop nog koffie moest rondbrengen en besloot functionaliteit te laten regeren met haar dienbladhoed en minister Cramer besloot solidair te zijn en ging ook over tot de aankoop van hoed met meters rand. Zij was na afloop verantwoordelijk voor het rondbrengen van de koekjes.

En dan is er nog CDAxe2x80x99er Kathleen Ferrier. Dat ding op haar hoofd. Grote goedheden, dat ding. Men kan toch niet anders dan tot de conclusie komen dat zij hiervoor een samenwerkingsverband is aangegaan met de NASA waarbij met een aluminiumachtig textiel met goudfoliekleurige eigenschappen een hypermoderne satelliet gebouwd is waardoor ET nu eindelijk naar huis zal kunnen bellen. De kans dat er ook maar iemand in de ridderzaal een oproep gemist heeft in verband met slechte ontvangst is nihil.

Maar winnaar xe2x80x9cby a landslidexe2x80x9d is het kamerlid Antoinette Vietch. Rest alleen nog de vraag hoe geschikt je bent als kamerlid als je op Prinsjesdag de glijbaan van de kinderen uit je achtertuin meeneemt en op je hoofd plaatst. Was het een statement? Meer glijbanen voor de Nederlandse kinderen en wel nu meteen? Of heeft Vietch de avond ervoor gewoon te diep in het glaasje gekeken? And if so, was dat dan een eenmalige actie of is mevrouw wel vaker zo zichtbaar de weg kwijt?

Hoedjesparade. Prinsjesdag is inmiddels het Nederlandse equivalent van Ascot. En ik, miskende fashiondiva die ik ben, heb daar geen enkel probleem mee. Kom maar op met al die flitsende creaties, soms een tikkeltje bizar, soms bloedmooi. Maar wanneer de gemiddelde doorsnede van een Prinsjesdaghoed groter is dan die van een standaard schotelantenne is het denk ik de vraag of het ego van al die politieke dames nog wel in een hoed te vangen is en of Prinsjesdag wel de juiste lokatie is voor deze strijd om het grootste hoofddeksel. In deze tijden van bezuiniging zou het de dames sieren voor een exemplaar van kleiner formaat te kiezen. Kunnen de mensen achter hen ook nog iets van de voorstelling meekrijgen.

De allereerste keer dat we samen naar buiten gingen, Draakje en ik, liepen we naar het postkantoor. Net als nu. Al zat hij toen goed weggestopt, liggend in een stretch draagdoek en merkte hij al slapend niets tot weinig van de besneeuwde buitenwereld, zo veilig bij mama. Zelfs niet toen mama tot twee keer toe de weg kwijtraakte in de toen nog voor haar nieuwe en onbekende wijk.

Nu scheen het zonnetje en daar genoten wij samen enorm van en Draakje sliep geen seconde, zittend in onze niet-rekbare knoopdoek. Hij had het veel te druk met om zich heen kijken en glimlachen naar jongedames, om daarna weer snel met zijn hoofdje bij mij weg te duiken als ze terug glimlachten.

Toen haalde we een pakketje op met daarin allemaal edities van Nrc Next, die iemand heel lief had opgestuurd, omdat ik "mijn" eigen krantje zo mis. Nu haalde we maar liefst drie pakketjes op, waarvan eentje geaddresseerd aan Draakje zelf. Drie pakketjes met cadeautjes; een winterjas, een lange broek met twee truitjes en twee mooie rompertjes, allemaal voor Draakje. Het is niet iedere dag dat je een halve wintergarderobe zomaar kunt ophalen bij je plaatselijke postkantoor.

En dus deden we, net als toen, een klein beetje huppelen op de terugweg. Wat een stuk makkelijker gaat als er geen sneeuw ligt.

En we liepen maar 1x verkeerd

Ja, het is waarlijk de stilte voor de storm. Want naast een Draakje en veel werk, is SCM achter de schermen ook druk bezig met grote vernieuwingen. Een eigen domeinnaam, een nieuw pseudoniem en een nieuwe site, plus nog wat buitenechtelijke gastcolumns. Nog even en dan is SillyCrazyMe geen SillyCrazyMe meer.

Maar dat betekent natuurlijk nog niet dat ik niet gewoon terugkeer op het wereldwijde web. Want u kunt niet zonder mij, geef het nu maar toe. Of kan ik niet zonder u? Hoe dan ook, geduld is een schone zaak, en tot die tijd, plaats ik gewoon grappige filmpjes:

Draakje heeft het maar druk ermee. Opa en oma uit Nederland die op bezoek zijn en een oom die zelfs een weekje bij ons in huis logeerde. Dat is een hoop mensen om te knuffelen, naar te glimlachen en mee te spelen. Dat vindt de SillyCrazyMama helemaal niet erg want dankzij een doorkomend tandje verlopen de nachten wat onrustig. Dus wat extra koffiemomentjes overdag kan ik best gebruiken En als we dan eenmaal weer allemaal fris, fruitig en vooral wakker zijn, dan is het tijd om leuke dingen te doen. Naar het park bijvoorbeeld of gebakjes eten bij Starbucks. Of spelen met de nieuwe camera.

Vandaag ging ik even op de koffie bij mijn collega’s. Ik stapte de lift in en zoemde naar boven, handtas links, luiertas rechts en een kind in draagdoek in het midden. De liftdeuren gaan open,  ik stap uit en..

Aan weerszijden van een rode loper staan middeleeuwse vaandeldragers en lakeien. Iemand roept "welkom Uwe Hoogheid" en terwijl ik langsloop beginnen de vaandeldragers driftig doch deftig te zwaaien en de lakeien maken een reverence. Ik kan niet ontkennen dat ik me enigzins zorgen maak. Na al die tijd hebben het Roemeense landklimaat met de bijbehorende temperaturen me dan toch eindelijk te pakken.

Eenmaal op de afdeling blijk ik niet de enige te zijn die last heeft van een zonnesteek. Meerdere mensen beweren historische figuranten bij de ingang te hebben gespot. Dat is dan wel weer een opluchting. Als ik dan toch afgevoerd dreig te worden naar een of ander instituut, dan kom ik daar in ieder geval gezellig tezamen met wat collega’s te zitten. Das boffen.

Wat later schuifelen twee Marie-Antoinette look-a-likes langs onze bureaus. Meer dan schuifelen is waarschijnlijk fysiek gezien ook niet mogelijk. Kosten noch moeite zijn gespaard, 14 lagen rok, torenhoge pruiken en ingesnoerde lijfjes, het plaatje is helemaal compleet. Nu zijn temperaturen boven de 30 graden aanzienlijk minder opzienbarend hier dan in Nederland, maar toch. Met dit weer vrouwen zulke jurken laten dragen, ik heb het idee dat er links en rechts wat mensenrechten geschonden worden.

Mijn medelijden met Marie en Antoinette verdwijnt overigens als sneeuw voor de brandende zon wanneer ik de page opmerk die achter de dames aanhobbelt. Zeer gewichtig houd hij de dames steeds een zilverkleurig dienblad voor, met daarop, als ware het kroonjuwelen, drie verschillende soorten Magnums.Wacht eens even? Magnums, dat klinkt niet heel erg historisch. Dat klinkt als, als, als…. als die reclame!

Een half uur later stap ik de zomerhitte weer in, tevreden knabbelend aan mijn geheel gratis en voor nop gekregen Magnum in de smaak Almond. Ik denk dat ik voortaan maar wat vaker op de koffie ga bij de meiden van kantoor

Eigenlijk zitten ze helemaal vol tot aan volgende week. Nou ja, eventueel kon het ook wel overdag, maar ja, dan kan ik weer niet. En een week wachten zag ik niet echt zitten. Dus nu hebben ze speciaal wat dingen voor mij verschoven zodat ik morgenochtend al terecht kan.

En ik hoor het u denken. "Speciaal voor mij". Typisch zo’n zinnetje dat elk commercieel bedrijf hanteert om hun klanten een goed gevoel te geven. Maar ik weet dat ze het echt menen. Ik ben namelijk hun allerbeste klant.

Helaas wel.

Bij de tandarts dus.

Morgenochtend mag ik weer. En wat u wat het allerergste is?

Continue reading →

Het is de fase van de aanhalingstekens, de air quotes-fase als het ware.

Draakje "praat". Niet echt natuurlijk, anders was u het wel in de kranten tegengekomen en niet hier. Maar hij "praat" je wel mooi de oren van je kop af. Vooral ‘s ochtends mag hij graag zijn ouders wakker maken met zijn vrolijke gebrabbel, uiteraard gecombineerd met grote glimlach. En ook ‘s avonds voor het slapengaan moet hij regelmatig nog even zijn dag verwerken door zijn papa en mama uitgebreid te "vertellen" over de gebeurtenissen van die dag. Dat er iedere dag minimaal een theekransje met een stuk of wat knuffels plaatsvindt om de meer filosofische zaken van het leven te bespreken hoef ik waarschijnlijk niet te vermelden, dat spreekt redelijk voor zich

Draakje "zit" ook al best vaak. Al mag je het waarschijnlijk niet als dusdanig kwalificeren, daar het altijd bij papa of mama op schoot is en hij in elke hand een vinger van voornoemde ouders vast moet hebben. Die vingers duw je vervolgens naar voren en achteren, naar links en naar rechts, als ware het regelkleppen of poken van een ouderwetse automachine, om zo iets te kunnen bewerkstelligen dat in de verste verte op een balans lijkt. Dit is vanzelfsprekend nog veel vermoeiender dan het klinkt en dus is het in deze meer dan belangrijk om wel na een minuut of wat lekker onderuit gezakt bij diezelfde ouder even uit te blazen en te genieten van de glunderende blikken die jouw kant op worden geworpen.

Draakje "flirt" enorm. Hij mag dan nog lang niet op huwbare leeftijd zijn, de kleine dondersteen weet dondersgoed dat vrouwen vele malen sterker reageren op zijn gekir en zijn glimlach, dan de mannelijke helft van de wereldbevolking. En omdat handelen met voorkennis in dit geval volledig toegestaan is, maakt Draakje ruimschoots gebruik van dit feit en gaat extra hard glimlachen en pruttelen wanneer er een leuke dame een blik in de wandelwagen of mama haar draagdoek werpt. Het aantal mannen dat eenzelfde enthousiaste reactie kan verwachten beperkt zich op dit moment tot twee, te weten papa en opa.

En Draakje "begrijpt" dingen. Zo gaat hij enorm glimlachen bij het woord eten en begint hij alvast zielig te jammeren als ik de woorden ‘oortjes schoonmaken’ laat vallen. Helaas hebben de woorden ‘even wachten Draakje, mama heeft bijna haar koffie op’ nog altijd nul komma nul effect.

Het is de fase van de aanhalingstekens. Maar het zal niet lang meer duren voordat er weer wat van die aanhalingstekens terug de kast in mogen denk ik zo. En dan gaan we weer een hele nieuwe fase in.

Ok, het is geen tuinfeest. Maar wel een feestje. En je moet toch wat, tussen het werken door

Geen tijd, geen tijd. Zei het konijn terwijl hij op zijn zakhorloge keek.

Niet dat ik een konijn ben. Of een zakhorloge bezit. Maar u begrijpt hopelijk wel wat ik bedoel.

Wellicht dat we elkaar binnenkort op een tuinfeestje zullen zien. Zet u dan uw hoge hoed op? Dan regel ik de thee.